17 Şubat 2010


Hayatta hiçbir zaman bir giriş cümlesi bulamadım malesef, Kİşi.

Peki ya bundan önceki 220 küsur yazıya nasıl başladın diye sorarsan, acemi şansı derim.

ÇÜnkü ne yaparsam yapayım, olmuş olanı değiştiremem. Fakat bir daha varoluşu yaratmam istenirse, ben dersimi aldım. Aynı hataya düşmeyeceğim. Dİğer başlangıç cümlelerinin hatalarına düşmemek için elimden geleni yapacağım. Ve belki bu seferki daha güzel bir yaratım olur.

Belki bu sefer seni kendi yanımda bulur, hiç yazmaya başlamam ha? Varolmayışsızlıkta var olan bir hayal. Demek ki hayaller önemliymiş.

Aklıma Küp Şeker isimli hikayem geldi. Evren kendine "reset" atıyordu.

Ancak bu seferki başlangıç, diğerlerinden daha bir tatlıydı.

--------------------------------------------------------------------------

Birileri benim yazılarımı çevirilemez bulsa sanırım gurur duyardım.

Birileri elime kağıt kalem versin.

Birileri ilhamın bir yaratık olduğunu, onu üzer küstürürseniz ve onunla ilgilenmezseni sizi terk edeceğini söylemişti.

Birileri hep trenlerden bahseder, tren yolculuklarından. Bense sadece tek bir sefer binmişimdir trene. Rahmetli dedem iledir ve onunla birlikte yaptığımız nadir şeylerden biriydi. ANcak hatırlıyorum, Alsancak'a o çok sevdiğim Amerikan Pasajı'ndaki kaçak bilgisayar oyunları satan yere gitmek istemiştim. Dedemi ta garın oradan Kıbrıs Şehitleri'ne kadar yürütmüş, sonunda da bir şey beğenmemiştim. Ne lanet bir çocukmuşum. Adamın ayağı yaralıydı bir de. Dönüşümüzü hatırlamıyorum. Sağol be dede, sayende trene bindim.

Bu kadar sanırım. Başka bir şey yazmayıp zıbaracağım.

HADEN!

Art by troyek @ Deviant ARt

2 yorum:

damla dedi ki...

ben ise hiç binemedim trene..

Adsız dedi ki...

Eğer metro trenlerini trenden saymazsak ben de sadece 1 kez bindim trene 50 yıllık yarımasırlık yaşamımda...